آن جام جهان نما به من ده

باشد که بیابم از تو بویی

ساقی، می مهر ریز در کام

بنما به شب آفتاب از جام

تا بنگرم اندرو سرانجام

بینم مگر آفتاب رویت

تابان سحری ز مشرق جام