سرمست شوم چو چشم ساقی

از هستی خود کنم فراموش

ور خود سوی من کنی نگاهی

بی باده شوم خراب و مدهوش

گر هیچ بیابم از لبت نوش

کی بود که ز لطف دلنوازت

گیرم همه کام دل در آغوش؟