کی بود که ز لطف دلنوازت

بی باده شوم خراب و مدهوش

سرمست شوم چو چشم ساقی

گر هیچ بیابم از لبت نوش

گیرم همه کام دل در آغوش؟

دارد چو به لطف دلبرم چشم

می دار تو هم به حال او گوش