ساقی، مدار چشم امیدم در انتظار

وز شور و عربده همه عالم کنم خراب

تا او بود همه، نه جهان ماند و نه من

خود بشنود ز خود «لمن الملک» را جواب

صافی و درد، هرچه بود، جرعه ای بیار

مستم کن آنچنان که ندانم که من منم

خود را دمی مگر به خرابات افگنم