فارغ شوم ز شعبده بازی روزگار

صافی و درد، هرچه بود، جرعه ای بیار

مستم کن آنچنان که ندانم که من منم

خود را دمی مگر به خرابات افگنم

زین حقه دو رنگ جهان مهره برچنم

قلاش وار بر سر عالم نهم قدم

عیاروار از خودی خود بر اشکنم