آیینه دل از قبل آن زدوده اند

تا سر نهاده اند چو پا در ره طلب

بس مرحبا که از لب جانان شنوده اند

هر لحظه دیده اند عیان عکس روی دوست

در وسع آدمی نبود آنچه کرده اند

اینان مگر ز طینت انسان نبوده اند؟

آن دم که گفته اند «اناالحق» ز بیخودی