تا سر نهاده اند چو پا در ره طلب

گوی مرا از خم چوگان ربوده اند

کشت امید را ز دو چشم آب داده اند

بنگر برش چگونه فراوان دروده اند

بس مرحبا که از لب جانان شنوده اند

هر لحظه دیده اند عیان عکس روی دوست

آیینه دل از قبل آن زدوده اند