کشت امید را ز دو چشم آب داده اند

بنگر که: وقت کار چه جولان نموده اند؟

خود را، چو گوی، در خم چوگان فکنده اند

گوی مرا از خم چوگان ربوده اند

بنگر برش چگونه فراوان دروده اند

تا سر نهاده اند چو پا در ره طلب

بس مرحبا که از لب جانان شنوده اند