گوی مرا از خم چوگان ربوده اند

آنان که گوی عشق ز میدان ربوده اند

بنگر که: وقت کار چه جولان نموده اند؟

خود را، چو گوی، در خم چوگان فکنده اند

کشت امید را ز دو چشم آب داده اند

بنگر برش چگونه فراوان دروده اند

تا سر نهاده اند چو پا در ره طلب