بنگر برش چگونه فراوان دروده اند

خود را، چو گوی، در خم چوگان فکنده اند

گوی مرا از خم چوگان ربوده اند

کشت امید را ز دو چشم آب داده اند

تا سر نهاده اند چو پا در ره طلب

بس مرحبا که از لب جانان شنوده اند

هر لحظه دیده اند عیان عکس روی دوست