چون بر در تو بار بود دوستانت را

از لطف خویش کار دل خسته ام بساز

خوارش مکن به ذل حجاب خود، ای عزیز

زیرا که از نخست بپرورده ای به ناز

ای دوست، در به روی طفیلی مکن فراز

بخشای بر عراقی مسکینت، ای کریم

از لطف شاد کن دل غمگینش ای رحیم