هر که او را دلی بود، باری

بشر را اشتیاق هند بس است

جان فرهاد، اگر چه شیرین بود

عاقبت هم برای شیرین بود

ناگزیرش بود ز دلداری

ای که عاشق نه ای، حرامت باد

زندگانی، که می دهی بر باد