زان مقامش به زور بیرون کرد

مدتی با دل ز غم به دو نیم

بود در کوی آن نگار مقیم

تا غلامی برو شبیخون کرد

بی دل و جان همی دوید بسر

تا به جای سگان آن دلبر

چون دو هفته برآمد از ایام