باده عشاق ناچشیده و مست

سوختم، سوختم، در آتش شوق

بیخودم کن دمی به باده ذوق

عجب آید مرا ز باده پرست

در بیابان، به فصل تابستان

چون ببارد به تشنه ای باران

گرچه یک لحظه زآن بیاساید