در بیابان، به فصل تابستان

بیخودم کن دمی به باده ذوق

عجب آید مرا ز باده پرست

باده عشاق ناچشیده و مست

چون ببارد به تشنه ای باران

گرچه یک لحظه زآن بیاساید

هم به آب اشتیاقش افزاید