دلم از جان خویش دست بشست

آشکارا نهان کنم تا چند؟

دوست می دارمت به بانگ بلند

بعد از آن دیده بر رخ تو فکند

عاشقان تو نیک معذورند

زان که نبود کسی تو را مانند