بعد از آن دیده بر رخ تو فکند

آشکارا نهان کنم تا چند؟

دوست می دارمت به بانگ بلند

دلم از جان خویش دست بشست

عاشقان تو نیک معذورند

زان که نبود کسی تو را مانند

دیده ای کو رخ تو دیده بود