تابت، ای خور، ز ذره باز مگیر

فارغی از درون صاحب درد

مکن، ای دوست، هرچه بتوان کرد

گر تو خوبی و ما ضعیف و فقیر

رخ به ما می نما و جان می بخش

بر دل ریش عاشقان می بخش