چون حدیث تو بشنود گوشم

به تو مشغول وز جهان فارغ

گر تو روزی به گفتن سخنی

التفاتی کنی به مثل منی

رود از حال خویشتن هوشم

دیده را دیدن تو می باید

دیدنت گرچه شوق افزاید