رود از حال خویشتن هوشم

گر تو روزی به گفتن سخنی

التفاتی کنی به مثل منی

چون حدیث تو بشنود گوشم

دیده را دیدن تو می باید

دیدنت گرچه شوق افزاید

بسته عقل و هوش را زین پس