تا داشتیم چون سرو، یک پیرهن درین باغ

شد بیش روسیاهی، در هر سجود ما را

گر صبح از دل شب، زنگار می زداید

چون از سپیدی مو، غفلت فزود ما را؟

از گرم و سرد عالم، پروا نبود ما را

از بخت سبز چون شمع، صائب گلی نچیدیم

در اشک و آه شد صرف، یکسر وجود ما را