گر صبح از دل شب، زنگار می زداید

زان در نیارد از پا، چرخ کبود ما را

چون خامه سبک مغز، از بی حضوری دل

شد بیش روسیاهی، در هر سجود ما را

چون از سپیدی مو، غفلت فزود ما را؟

تا داشتیم چون سرو، یک پیرهن درین باغ

از گرم و سرد عالم، پروا نبود ما را