از گرانسنگی نمی جنبم ز جای خویشتن

بادبان کشتی از دامان تر باشد مرا

منزل آسایش من محو در خود گشتن است

گردبادی می تواند راهبر باشد مرا

تیغ اگر چون کوه بر بالای سر باشد مرا

می گذارم دست خود را چون صدف بر روی هم

قطره آبی اگر همچون گهر باشد مرا