تیغ اگر چون کوه بر بالای سر باشد مرا

منزل آسایش من محو در خود گشتن است

گردبادی می تواند راهبر باشد مرا

از گرانسنگی نمی جنبم ز جای خویشتن

می گذارم دست خود را چون صدف بر روی هم

قطره آبی اگر همچون گهر باشد مرا