غبار دل شود افزون ز آب دیده مرا

چو جام اول مینا، سپهر سنگین دل

به خاک راهگذر ریخت ناچشیده مرا

چو آسیا که ازو آب گرد انگیزد

رهین وحشت خویشم که می برد هر دم

به سیر عالم دیگر، دل رمیده مرا

نثار بوسه او نقد جان چرا نکنم؟