نیست در عالم ایجاد، فضایی صائب

بر دل از رهگذر جسم غباری که مراست

می کنم خوش دل خود را به تمنای وصال

سایه مرغ هوایی است شکاری که مراست

که نفس راست کند مشت غباری که مراست