بر دل از رهگذر جسم غباری که مراست

جان غربت زده را زود به پابوس وطن

می رساند نفس برق سواری که مراست

نیست از خاک گرانسنگ به دل قارون را

می کنم خوش دل خود را به تمنای وصال

سایه مرغ هوایی است شکاری که مراست

نیست در عالم ایجاد، فضایی صائب