می رساند نفس برق سواری که مراست

کار زنگار کند با دل چون آینه ام

گر چه هست از دگران، نقش و نگاری که مراست

جان غربت زده را زود به پابوس وطن

نیست از خاک گرانسنگ به دل قارون را

بر دل از رهگذر جسم غباری که مراست

می کنم خوش دل خود را به تمنای وصال