گر چه هست از دگران، نقش و نگاری که مراست

چشم پوشیده ام از هر چه درین عالم هست

چه کند سیل حوادث به حصاری که مراست؟

کار زنگار کند با دل چون آینه ام

جان غربت زده را زود به پابوس وطن

می رساند نفس برق سواری که مراست

نیست از خاک گرانسنگ به دل قارون را