نیست از خاک گرانسنگ به دل قارون را

گر چه هست از دگران، نقش و نگاری که مراست

جان غربت زده را زود به پابوس وطن

می رساند نفس برق سواری که مراست

بر دل از رهگذر جسم غباری که مراست

می کنم خوش دل خود را به تمنای وصال

سایه مرغ هوایی است شکاری که مراست