صائب شکایت از ستم یار چون کند؟

این درد را طبیب یکی و دوا یکی است

از حرف خود به تیغ نگردیم چون قلم

هر چند دل دو نیم بود، حرف ما یکی است

هر جا که عشق هست، جفا و وفا یکی است