از حرف خود به تیغ نگردیم چون قلم

در آفتاب، سایه شاه و گدا یکی است

بی ساقی و شراب، غم از دل نمی رود

این درد را طبیب یکی و دوا یکی است

هر چند دل دو نیم بود، حرف ما یکی است

صائب شکایت از ستم یار چون کند؟

هر جا که عشق هست، جفا و وفا یکی است