چون صدف زین گوهر شهوار آغوشم تهی است

مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است

از دل بیدار و اشک آتشین و آه گرم

دستگاه زندگی چون شمع خاموشم تهی است

خجلتی دارم که خواهد پرده پوش من شدن