خوشم به زندگی تلخ همچو می، ورنه

نه این درخت غم از ریشه می توانم زد

به خصم گل زدن از دست من نمی آید

وگرنه بر سر خود تیشه می توانم زد

برون چو رنگ ازین شیشه می توانم زد

اگر ز طعنه عاجز کشی نیندیشم

به قلب چرخ جفاپیشه می توانم زد