گلی که من به سر تیشه می توانم زد

ازان ز خنده نیاید لبم به هم چون جام

که بوسه بر دهن شیشه می توانم زد

ندیده است جگرگاه بیستون در خواب

خوش است پیش فتادن ز همرهان صائب

وگرنه گام به اندیشه می توانم زد