در چنین فصل بهاری هر که عاقل ماند، ماند

پاکشیدن مشکل است از خاک دامنگیر عشق

هر که را چون سرو این جا پای در گل ماند، ماند

ناقص است آن کس که از فیض جنون کامل نشد

می برد عشق از زمین بر آسمان ارواح را

زین دلیل آسمانی هر که غافل ماند، ماند

تشنه آغوش دریا را تن آسانی بلاست