زین دلیل آسمانی هر که غافل ماند، ماند

ناقص است آن کس که از فیض جنون کامل نشد

در چنین فصل بهاری هر که عاقل ماند، ماند

می برد عشق از زمین بر آسمان ارواح را

تشنه آغوش دریا را تن آسانی بلاست

چون صدف هر کس که در دامان ساحل ماند، ماند

نیست ممکن، نقش پا را از زمین برخاستن