نیست ممکن، نقش پا را از زمین برخاستن

زین دلیل آسمانی هر که غافل ماند، ماند

تشنه آغوش دریا را تن آسانی بلاست

چون صدف هر کس که در دامان ساحل ماند، ماند

هر گرانجانی که در دنبال محمل ماند، ماند

سیل هیهات است تا دریا کند جایی مقام

یک قدم هر کس که از همراهی دل ماند، ماند