می برد عشق از زمین بر آسمان ارواح را

هر که را چون سرو این جا پای در گل ماند، ماند

ناقص است آن کس که از فیض جنون کامل نشد

در چنین فصل بهاری هر که عاقل ماند، ماند

زین دلیل آسمانی هر که غافل ماند، ماند

تشنه آغوش دریا را تن آسانی بلاست

چون صدف هر کس که در دامان ساحل ماند، ماند