مه تمام، هلال و هلال شد مه بدر

گلاب تلخ ز گل یادگار می ماند

مگر شهید به این تیغ کوه شد فرهاد؟

که لاله اش به چراغ مزار می ماند

به یک قرار که در روزگار می ماند؟

چنین که تنگ گرفته است بر صدف دریا

چه آب در گهر شاهوار می ماند؟