طراوت از ثمر آسمانیان رفته است

فلک به آبله خار دیده می ماند

زمین به دامن در خون کشیده می ماند

ترنج ماه به نار کفیده می ماند

شکفته چون شوم از بوستان، که لاله و گل

به سینه های جراحت رسیده می ماند