شکفته چون شوم از بوستان، که لاله و گل

زمین به دامن در خون کشیده می ماند

طراوت از ثمر آسمانیان رفته است

ترنج ماه به نار کفیده می ماند

به سینه های جراحت رسیده می ماند

زمین ساکن و خورشید آتشین جولان

به دست و زانوی ماتم رسیده می ماند