عداوتی به سپهر خمیده می ماند

ز روی لاله ازان چشم برنمی دارم

که اندکی به دل داغدیده می ماند

چو تیر، راست روان بر زمین نمی مانند

تمتع از رخ گل می برند دیده وران

به عندلیب گلوی دریده می ماند