مگر فلاخن توفیق دست من گیرد

گمان مبر که ترا با تو واگذاشته اند

مباش در پی مطلب، که مطلب دو جهان

به دامن دل بی مدعا گذاشته اند

که همچو سنگ نشانم به جا گذاشته اند

چو نی بجو نفس گرم ازان سبک روحان

که برگ را ز برای نوا گذاشته اند