که برگ را ز برای نوا گذاشته اند

مگر فلاخن توفیق دست من گیرد

که همچو سنگ نشانم به جا گذاشته اند

چو نی بجو نفس گرم ازان سبک روحان

فغان که در ره سیل سبک عنان حیات

ز خواب، بند گرانم به پا گذاشته اند

مباش محو اثرهای خود، تماشا کن