چشم آن دارم که با یوسف به زندانم کنند

تازه چون ابرست از تردستیم روی زمین

می شود عالم پریشان، گر پریشانم کنند

بسته ام چشم از تماشای زلیخای جهان

می فشارم چون صدف دندان غیرت بر جگر

گر به جای آبرو، گوهر به دامانم کنند

گر به دست افتد چو ماه نو، لب نانی مرا