خوش آن صدف که گر از تشنگی کباب شود

ز دستهای حنابسته کار نگشاید

ز اختیار جهان، عقده ای است در دل من

که جز به گریه بی اختیار نگشاید

دهان خویش به ابر بهار نگشاید

شکایت گره دل به روزگار مبر

که هیچ کس بجز از کردگار نگشاید