دهان خویش به ابر بهار نگشاید

ز اختیار جهان، عقده ای است در دل من

که جز به گریه بی اختیار نگشاید

خوش آن صدف که گر از تشنگی کباب شود

شکایت گره دل به روزگار مبر

که هیچ کس بجز از کردگار نگشاید

زمین و چرخ بغیر از غبار و دودی نیست