زمین و چرخ بغیر از غبار و دودی نیست

دهان خویش به ابر بهار نگشاید

شکایت گره دل به روزگار مبر

که هیچ کس بجز از کردگار نگشاید

خوش آن که چشم به دود و غبار نگشاید

مراست از دل مغرور غنچه ای، صائب

که در به روی نسیم بهار نگشاید