در وقت صبح، خواب فراغت به من رسید

بی آسیا ز دانه چه لذت برد کسی؟

دندان نمانده بود چو نعمت به من رسید

شد مهربان سپهر به من آخر حیات

صافی که بود قسمت یاران رفته شد

درد شرابخانه قسمت به من رسید

مجنون غبار دامن صحرای غیب بود